Dobre cechy zauważone przez uczestników:
- Szkolenie odbywało się – w Chorągwi realizowany był od wielu lat proces kształcenia, zaczynając od form przeznaczonych dla drużynowych do szkoleń przeznaczonych dla kadry kształcącej i programowej na poziomie hufca.
- Za ludźmi organizującymi szkolenia stała jakość – wokół szkoleń chorągwianych powstała grupa ludzi, która prowadziła większość form kształceniowych. Z racji doświadczenia zdobytego przez nich szkolenia organizowane były na wysokim poziomie.
- Powstanie wspólnoty – na kursach dla kadry kształcącej powstała wspólnota instruktorska, która była zaczynem do powstania takich inicjatyw jak „Cztery Żywioły (oddolna inicjatywa kształcenia drużynowych) lub Chorągwiany Zespół Kadry Kształcącej.
- Znajomość specyfiki środowiska – przez długi czas za szkolenie odpowiedzialna była hm. Anna Kirkiewicz, która z racji pełnionej funkcji bardzo dobrze znała specyfikę poszczególnych hufców, co pozwalało na budowanie programu jako odpowiedź na potrzeby hufców.
- Jedna osoba odpowiedzialna za kształcenie – jak wyraźnie podkreślono, warto aby kształcenie było zadaniem powierzonym jednej osobie, która nie ma dodatkowych obowiązków, ponieważ jest to funkcja pochłaniająca wiele czasu osoby organizującej to działanie.
- Dobra współpraca z Komendą Chorągwi – dotychczasowa praktyka pokazała, że aby realizować dobrze kształcenie niezbędne jest współdziałanie z K.Ch. Do tej pory wymóg ten był realizowany, uczestnicy zauważyli, że jest to bardzo dobra praktyka.
- Dużo kształcenia kształceniowców – od 2000 r. zorganizowanych zostało kilkanaście kursów Kadry Kształcącej.
- Różnorodność form kształcenia – organizowane były formy przygotowujące do pełnienia praktycznie wszystkich funkcji w hufcu (łącznie z kursem namiestników).
- Członkowie zepołu powinni być aktywni również poza zespołem kadry kształcącej – istotne jest, aby poszczególni członkowie znali specyfikę środowiska w jakim działają.
- Zepół nie może być zbyt mały, powinni go tworzyć specjaliści. Warto zastanowić się nad podziałem zadał na poszczególnych członków zespołu.
- Zwrócenie uwagi na budowanie zespołu kształcenia, a nie grupy osób zajmującej się kształceniem. Podkreślono, że „zespół to więcej niż grupa”.
- Zbudowanie systemu ewaluacji – aby wyciągać wnioski z przeprowadzonych działań i wprowadzać je do realizacji.
- Zwrócenie uwagi na działania ułatwiające budowanie Zespołó Kadry Kształcącej w hufcach, jak i wzmacnianie kadry kształcącej w hufcach.
- Wzmacnianie wykorzystania instrumentów motywacyjnych – uczestnicy zauważyli, że wachlarz możliwości motywacji jest duży i warto z niego korzystać.
- Wprowadzenie opisów funkcji.
- Większa przejrzystość w pracach Chorągwianego Zespołu Kadry Kształcącej.
- Informowanie o organizowanych przedsięwzięciach szkoleniowych z większym wyprzedzeniem.
- Zbieranie i upowszechnianie materiałów opracowanych przez uczestników szkoleń.
Grupa „Wdrażanie Systemu Pracy z Kadrą w ZHP”
Grupa złożona głównie z drużynowych i Kadry szczepów, dlatego jej prace oparły się na dwóch aspektach systemu znajdujących się w bezpośrednim zainteresowaniu uczestników grupy.
WSPARCIE DRUŻYNOWYCH
Zestaw dobrych praktyk do wdrożenia w funkcjonowaniu drużynowych w hufu służących wsparciu ich pracy.
- Przekazywanie Informacji: stworzenie grup mailingowych, jedna osoba w hufcu odpowiedzialna za przekazywanie informacji, aktualizowana tablica ogłoszeń, aktualizowana strona internetowa, sms’y lub maile z powiadomieniami o aktualizacjach;
- Wsparcie instytucjonalne: pozyskanie lokali do prowadzenia działalności drużyn, wsparcie przy kontakcie z instytucjami oświatowymi, reprezentowanie, sygnowanie umów, pism i dokumentów kierowanych na zewnątrz, pomoc i wsparcie przy prowadzeniu gospodarki majątkowej i finansowej
- Udział drużynowych we wspólnocie instruktorskiej hufca: organizacja przez komendy wyjazdów i spotkań integracyjnych dla kadry, organizacja warsztatów doszkalających z aktualnie potrzebnej tematyki, angażowanie drużynowych i kadry drużyn w organizację przedsięwzięć dla kadry, stworzenie możliwości samorealizacji i zaangażowania się drużynowych w grupie rówieśniczej.
- Pomoc w doszkoleniu: organizacja lub współfinansowanie udziału w formach szkoleniowych i doszkalających,
- Wsparcie w realizacji programu: tworzenie hufcowych propozycji programowych z zaangażowaniem drużynowych i kadry hufca, zapewnienie finansowania przedsięwzięć programowych realizowanych w hufcu oraz w drużynach, regularne przekazywanie informacji na temat propozycji programowych (chorągwianych, centralnych i innych) oraz pomoc w ich podjęciu i realizacji
- Wsparcie metodyczne: co najmniej jedna osoba w hufcu koordynująca i wspierająca pracę w danej drużyn w danej metodyce.
- Regularny kontakt komendy z drużynowymi: stałe monitorowanie działań, wsparcie i ewaluacja działań, czasami po prostu zainteresowanie się działalnością drużyn
- Wdrożenie systemu motywacyjnego dla drużynowych w każdym hufcu
TWORZENIE I WSPIERANIE SZCZEPÓW
Zestaw dobrych praktyk do wdrożenia hufcach służących tworzeniu i wspieraniu szczepów.
- Tworzenie szczepów: wspieranie drużyn wielopoziomowych (inwestowanie w nie i motywowanie do pączkowania w jednym środowisku), inicjowanie powstawania szczepów w miejscach działania kilku jednostek (jeden teren, gmina, osiedle, szkoła), motywowanie i zachęcanie do współpracy tychże.
- Czynne włączanie szczepów w działanie hufca: współodpowiedzialność za program (każde środowisko działające w hufu odpowiedzialne np. za jedną propozycje programową hufca – biwak, rajd itp.), przedstawiciele poszczególnych szczepów w komendzie hufca (czynny udział władz szczepów we władzach hufca, budowanie wspólnoty szczepów), pomoc techniczna i instytucjonalna w organizacji HALiZ, pomoc w polityce finansowej i majątkowej.
WSPARCIE KADRY HUFCA (inne wnioski)
- Organizacja przez kadrę hufca (najlepiej ZKKH) kursów przewodnikowskich. (jeśli dany hufiec nie jest wstanie sam podjąć wyzwania inicjowanie współpracy między hufcami)
- Usprawnienie działania KSI: warsztaty dla KSIH prezentujące SPK i nowy system stopni instruktorskich,
- Odmłodzenie duchem kadry hufców (komend, KSI, ZKK): uświadomienie realnych potrzeb kadry hufców, wskazanie na faktyczne potrzeby młodej kadry z perspektywy obecnych, a nie zamierzchłych czasów.
- Wprowadzenie opisów funkcji, podziału kompetencyjnego oraz umów instruktorskich.
Grupa „Szkoła Instruktorska w procesie kształcenia w chorągwi”
Po co Szkoła Instruktorska:
- Dla celów szkolenia referatów chorągwianych,
- Pole do wymiany doświadczeń dla instruktorów,
- Poznanie i integracja kadry instruktorskiej,
- Dla zachowania ciągłego cyklu,
- Aby obserwować i reagować na aktualną sytuację w Chorągwi Dolnośląskiej i podążać za jej potrzebami.
Wizja Szkoły Instruktorskiej:
- Wykorzystanie Sobótki jako bazy,
- Możliwość wynagrodzeń dla instruktorów,
- Różne szkolenia tematyczne z podziałem na miesiące,
- Nieustanny rozwój kadry,
- Ścieżka rozwoju dla wielu instruktorów,
- Grupa wsparcia dla hufców,
- Ma opracowany regulamin akredytacji,
- Ma swoje wydawnictwa,
- Absolwenci jako ambasadorzy marki SI,
- Organizowanie zlotu absolwentów,
- Najlepsza SI w ZHP.
Oczekiwania względem Szkoły Instruktorskiej:
- Baza instruktorów – kształceniowców,
- Stała oferta szkoleniowa,
- Wsparcie i motywacja dla kształceniowców,
- Animowanie powstawania hufcowych zespołów kadry kształcącej,
- Organizacja warsztatów dla abskolwentów kursów wszystkich pionów,
- Oferta pozwalająca na reaktywację dla instruktorów „na urlopie”,
- Certyfikacja szkoleń poza organizacją,
- Otwarcie na pisanie wniosków NGO,
- Budowanie marki na zewnątrz,
- Organizacja szkoleń dla nauczycieli,
- Współpraca ze specjalistami spoza organizacji,
- Intensywna promocja szkoleń i szkoły,
- Promowanie dobrych przykładów/ praktyk,
- Posiada swoją siedzibę/ swoje miejsce (np. piwnicę KCh),
- Działają w niej chętni i kompetentni instruktorzy,
- Instruktorzy dbający o samorozwój,
- Posiada swoją biblioteczkę i materiały,
- Stale dostosowuje się do potrzeb środowisk,
- Posiada bazę szkoleń autorskich,
- Organizacja szkoleń dla samorządów szkolnych.
